ولایت بدون سانسور(نشریه زبان سرخ شماره 12)

 ما امروز در ایران، دو گونه راه در مقابل خود داریم: یک راه این است که خود را رها کنیم و خسته شویم؛ کما اینکه الآن یک عده قلم به دست - که به گمان زیاد بعضى از آنها قلم به مزدند؛ یعنى پول مى‌ گیرند تا این مطالب را بنویسند - طورى مى ‌نویسند، طورى حرف مى ‌زنند و طورى سخنرانى مى‌ کنند که معنایش این است که ملت ایران! نسل جوان! ول معطلید که دارید با قدرتهاى استکبارى دنیا مقابله مى‌ کنید و از خود استقامت و پایدارى نشان مى ‌دهید؛ شما که نمى‌ توانید. اگر مى‌ خواهید به انرژى هسته‌ اى دست پیدا کنید، اگر مى ‌خواهید چرخه ‌ى غنى‌ سازى را ادامه دهید، اگر مى‌ خواهید امکانات علمى در اختیار شما قرار بگیرد، اگر مى ‌خواهید روزنامه‌ ها و رادیوها و سرویسهاى جاسوسى دنیا علیه شما توطئه نکنند، بروید در مقابل آمریکا یا - به تعبیر درست‌ تر- در مقابل نظم استکبارى جهانى تسلیم شوید؛ بروید عتبه را ببوسید.  البته اینها عده ‌ى بسیار کمى هستند؛ اما متأسفانه هستند. اینها درصددند تفهیم کنند که براى ایرانى، راه کم کردن دردسر و دغدغه، تسلیم شدن است.  تسلیم شدن یعنى چه؟ یعنى شما این موقعیت جغرافیایى، این امتیازات اقلیمى، این امکانات فرهنگى، این سابقه ‌ى کهن و این ثروت عظیم انسانى را که در این کشور هست، بیایید دودستى تقدیم کنید به کسانى که در جهانخوارى و فزون ‌طلبى و کشور گشایى به هیچ حدى قانع نیستند. یک راه دیگر هم این است که نخیر، ملت ایران گناهى نکرده جز اینکه خواسته است با فکر و اراده و انتخاب و هویت خود زندگى کند؛ آرمانهایش را خودش ترسیم کند و براى رسیدن به آن آرمانها، با پاى خود و با نیروى خود حرکت کند.                                                                                                                                       امام خامنه ای

/ 0 نظر / 13 بازدید